Η μάχη της Φιλουριάς, 10 Μαΐου 1854

https://galanoleykoblog.files.wordpress.com/2017/05/ceb8cebfceb4cf89cf81ceaecf82-ceb6ceb9ceaccebaceb1cf82.jpg?w=300&h=358Ο Ζιάκας, μόλις ανέλαβε την αρχηγία τον Φεβρουάριο του 1854, άρχισε να στρατολογεί άνδρες, κυρίως Μακεδόνες στη Λαμία και στις αρχές Μαρτίου με 300 αγωνιστές ενώθηκε με τον Καταρραχιά στο Σμόκοβο και συνήψαν τρεις μάχες με πιο σημαντική την μάχη στον Άγιο Γεώργιο, 12 χιλιόμετρα ΝΔ της Καρδίτσας, στην οποία και τραυματίστηκε σύμφωνα με πληροφορίες του Άγγλου Προξένου της Θεσσαλονίκης. Στην Θεσσαλία εισήλθε και ενώθηκε με τον Ζιάκα και ο γαμπρός του Δημήτριος Καραμήτσιος με 90 άντρες και στις αρχές Απριλίου, όπως πληροφορούμαστε από ενθύμηση της Ιεράς Μονής Ευαγγελιστρίας της Βουνάσας ο Ζιάκας έφτασε στην Δεσκάτη: «1854 κανο θημηση τον καιρον της επαναστάσεως εις τον καιρόν τοῦ Ζιάκα. ήτον 1854 Ἀπριλίου 11. τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα ήλθεν ὁ Ζιάκας εἰς χωρίον δισκάτα».

Μόλις εξαπλώθηκε η είδηση ότι ο Θεόδωρος Ζιάκας έφτασε στα Γρεβενά έτρεξαν να ενωθούν μαζί του οι παλιοί του σύντροφοι αλλά και πάρα πολλοί νέοι επαναστάτες από το Βόιο, τη Σιάτιστα και την Κοζάνη. Έτσι πολύ σύντομα μετά και από περιοδείες που έκανε και ο ίδιος στην περιοχή των Σερβίων συγκεντρώθηκε ένας αριθμός 1000 ετοιμοπόλεμων ανδρών. Ενώ βρισκόταν στην Λουζιανή (σημ. Ελάτη) ειδοποιήθηκε ότι 350 Τουρκομάνοι επιτέθηκαν στα κοπάδια των Βλάχων, κοντά στο χωριό Παλιουριά, και παρά την γενναία αντίσταση των βλαχοποιμένων, έφυγαν παίρνοντας μαζί τους πολλά αιγοπρόβατα και γυναικόπαιδα. Αυτή είναι η περίφημη μάχη της Φιλουριάς, στις 10 Μαΐου του 1854 η οποία έμεινε έντονα χαραγμένη στη μνήμη των παθόντων, όπως φαίνεται από την παροιμιώδη βλάχικη φράση: «si fiatse filurie» έγινε της Φιλουριάς, δηλαδή μεγάλος χαλασμός. Ο Ζιάκας κινήθηκε αστραπιαία και πρόλαβε τους Τουρκομάνους στο χωριό Δημηνίτσα (σημ. Καρπερό) και αφού πήρε πίσω τα λάφυρά τους προξένησε πραγματική πανωλεθρία: σκότωσε τους 250 και οι υπόλοιποι 100 επέστρεψαν οι πιο πολλοί τραυματίες στα Γρεβενά. Αυτή η νίκη του Ζιάκα ήταν πολύ σημαντική, γιατί προκάλεσε πανικό στους Τούρκους των Γρεβενών, πολλοί από τους οποίους μετακόμισαν στην Καστοριά και ενθάρρυνε πολλούς να τον ακολουθήσουν στην πορεία του προς το βορινό τμήμα του νομού.

e-grevena

Advertisements
This entry was posted in 1833-1897, ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ. Bookmark the permalink.