Οἱ τελευταῖες μάχες (6-7 Μαΐου) καί τό Πρωτόκολλο ἀνακωχῆς τοῦ Ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου (8 Μαΐ. 1897)

https://galanoleykoblog.files.wordpress.com/2016/05/cb409-25ce259c25ce25bd25ce25b725ce25bc25ce25b525ce25af25ce25bf25ce259a25ce25b125ce25bc25ce25b725ce25bb25cf258c25ce25b225cf258125cf258525cf258325ce25b725cf2582.jpg?w=600&h=377

Τό μνημεῖο τῆς Καμηλόβρυσης

Ἡ μάχη στὴν περιοχὴ τοῦ Δερβὲν Φούρκα καὶ Δραχμάναγα (6 Μαΐου 1897)

Στὴν περιοχὴ αὐτὴ ἔγινε μάχη μεταξὺ τῆς 1ης Ἑλληνικῆς Ταξιαρχίας καὶ τῆς 1ης καὶ 6ης Τουρκικῆς Ταξιαρχίας τὴν 6η Μαΐου 1897 μὲ τὶς παρακάτω συνθῆκες.

Μετὰ τὴν ὑποχώρηση τῆς Ἑλληνικῆς Στρατιᾶς ἀπὸ τὸ πεδίο τῆς μάχης τοῦ Δομοκοῦ, ἡ Ἑλληνικὴ στρατιὰ συμπτυσσόμενη πρὸς νότο εἶχε ἐντολὴ νὰ καταλάβει ἀμυντικὰ τὴν τοποθεσία Δερβὲν Φούρκα καὶ Ἀβδουραχμᾶν Ἀγὰ (στὸ σημερινὸ 16ο χλμ. Λαμίας-Δομοκοῦ καὶ Ἁγία Αἰκατερίνη-Δραχμάναγα). Ἡ πρώτη μεραρχία τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ θὰ τοποθετοῦνταν ἀνατολικὰ τοῦ δρόμου Δομοκοῦ-Λαμίας καὶ ἡ 2η μεραρχία Δυτικά. Ἡ κίνηση τῶν διαφόρων σωμάτων ἀπὸ τὸν Δομοκὸ ἄρχισε στὶς 2.30΄ τῆς 6ης Μαΐου καὶ κατὰ τὶς 7.00΄ τὸ πρωὶ ἄλλα σώματα ἦταν στὰ βόρεια τοῦ στενοῦ καὶ ἄλλα μόλις ἄρχισαν νὰ μπαίνουν σ’ αὐτά. Ἡ ὑποχωρητικὴ αὐτὴ κίνηση ὅμως δὲν καλύφθηκε ὅπως ἔπρεπε ἀπὸ ἰσχυρὴ ὀπισθοφυλακὴ καὶ κάποια τμήματα τοῦ στρατοῦ κατασκήνωναν πρὶν τὴν εἴσοδο ἁπλῶς γιὰ νὰ ἀναπαυθοῦν ἀντὶ νὰ καταλάβουν τὶς θέσεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες θὰ ἀμυνόταν. Ὑπῆρξαν πάντως ἀσθενεῖς περιπολίες τοῦ ἱππικοῦ μας ἐκτὸς τῆς βόρειας εἰσόδου τῆς στενωποῦ, οἱ ὁποῖες καὶ κατὰ τὴν 11η πρωινὴ ὥρα τῆς 6ης Μαΐου, ἀνήγγειλαν τὴν ἐμφάνιση δύο Τουρκικῶν ταγμάτων μὲ περιπολίες ἱππικοῦ ποὺ κινοῦνταν πρὸς τὴν περιοχή. Οἱ Τοῦρκοι ἔκαναν τὴν ἐμφάνισή της στὴν περιοχὴ τοῦ ὀροπεδίου Ξυνιάδας καὶ ἔτσι ἔφτασαν στὸ ὕψος τῶν σημερινῶν Μεταλλείων. Ἀμέσως μόλις πῆρε τὴν πληροφορία ὁ Διοικητὴς τῆς μεραρχίας διέταξε τοὺς δύο Ταξιάρχους νὰ καταλάβουν ἀμυντικὰ τὰ δύο ὑψώματα ἑκατέρωθεν τοῦ στενοῦ Ἀβδουραχμᾶν Ἀγὰ (Δραχμάναγα-σημερινὴ Ἁγία Αἰκατερίνη). Ἡ πρώτη ταξιαρχία θὰ καταλάμβανε τὴν δεξιὰ πλευρὰ πρὸς τὸ σημερινὸ Καλαμάκι καὶ ἡ δεύτερη τὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τῆς Ἀντινίτσας. Ἡ διαταγὴ ἐκτελέστηκε κατὰ γράμμα ἀπὸ τὴν 1η ταξιαρχία καὶ τὸν συνταγματάρχη Δημόπουλο, δὲν ἐκτελέστηκε ὅμως ἀπὸ τὸν διοικητὴ τῆς 2ης συνταγματάρχη Μαστραπά, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ διέθετε ὁλόκληρο τὸ 5ο σύνταγμα πεζικοῦ σὲ ἐφεδρεία ἕτοιμο νὰ παρέμβη, δὲν ἐπενέβη μὲ τὴν πρέπουσα δραστηριότητα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μάχεται μόνη ἡ 1η ταξιαρχία. Ἐναντίον της τέθηκε ἡ 6η Τουρκικὴ μεραρχία ὑποστηριζόμενη ἀπὸ δύο πεδινὲς πυροβολαρχίες. Ἡ μάχη κράτησε ὡς τὶς 8 τὸ βράδυ. Τὸ πεζικό μας ἀκόμη καὶ χωρὶς τὴν ὑποστήριξη τοῦ πυροβολικοῦ, πέτυχε νὰ διατηρήσει τὶς θέσεις του. Χωρὶς ὑποστήριξη ὅμως καταλήφθηκαν τὰ ὑψώματα τῆς Ἀντινίτσας καὶ μπροστὰ στὸν κίνδυνο νὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὴν Λαμία, ὁ μέραρχος ὑποστράτηγος Μακρὴς καὶ κατὰ τὴν 9η βραδινὴ ὥρα ἀναγκάστηκε νὰ διατάξει σύμπτυξη πρὸς τὸ ἐσωτερικό τῆς στενωποῦ καὶ στὴν συνέχεια πορεία πρὸς Λαμία ὅπου καὶ στὴν θέση Ταράτσα, 4 χιλιόμετρα βόρεια τῆς πόλης συνεχίστηκε ὁ ἀγώνας τὴν ἑπόμενη μέρα.

Οἱ μάχες στὴν Καμηλόβρυση καὶ στὴν Ταράτσα (7 Μαΐου 1897)

Τὸ πρωὶ τῆς 7ης Μαΐου ὁ Χακὶ πασὰς πῆρε τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση ἀπὸ τὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο, σὲ ἀναφορὰ ποὺ εἶχε στείλει τὴν προηγούμενη μέρα: «Ὁ Δομοκὸς καὶ ἡ Δερβὲν-Φούρκα εὑρίσκονται ἤδη εἰς χείρας ἡμῶν, ἡ ἀνακωχὴ δὲν θὰ βραδύνει πολὺ κατὰ τὰ φαινόμενα, ὡς ἐκ τούτου ἀνάγκη νὰ προελάσητε μέχρι Λαμίας πρὸ τῆς συνομολογήσεως ταύτης». Τὴν ἴδια μέρα τὸ πρωί, ἡ ἐμπροσθοφυλακὴ τοῦ Ἐτὲμ Πασᾶ, συνοδευομένη ἀπὸ ἀτάκτους Τουρκαλβανοὺς πλιατσικολόγους, ἔφθασε στὰ ἀντερείσματα τῆς Παλιοκούλιας. Καμηλόβρυσης καὶ Ταράτσας ἔξω ἀπὸ τὴν Λαμία. Ἀκολουθοῦν μάχες στὴν Καμηλόβρυση καὶ τὴν Ταράτσα, ὅπου οἱ Τοῦρκοι τελικὰ στρατοπεδεύουν. Οἱ Ἕλληνες θὰ προσπαθήσουν νὰ ὀργανώσουν πρόχειρη ἀντίσταση στὶς Θερμοπύλες καὶ στὰ Δύο Βουνά. Ὁ Σμολένσκης ἔφτασε ἀπὸ τὸν Ἁλμυρὸ καὶ διατάχτηκε νὰ κρατήσει τὸ πέρασμα στὶς Θερμοπύλες. Δὲν χρειάστηκε ὅμως νὰ πολεμήσουν, ἀφοῦ ὁ Σουλτάνος Ἀβδοὺλ Χαμὶτ διέταξε ἀνακωχὴ στὶς 7 Μαΐου, μετὰ ἀπὸ προτροπὴ τοῦ Τσάρου τῆς Ρωσίας Νικολάου Β’, συγγενῆ ἀπὸ τὴν μητέρα του μὲ τὸν βασιλιὰ Γεώργιο Β’ τῆς Ἑλλάδας.

Ἡ ἀνακωχή

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ τότε Νομάρχης Φθιωτιδοφωκίδος Κωνσταντῖνος Ἔσλιν, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν λοχαγὸ Γεώργιο Χατζηανέστη, μὲ μία ἅμαξα καὶ λευκὴ σημαία, πέρασε μέσα ἀπὸ τὶς ὀθωμανικὲς γραμμὲς καὶ, μέσα σὲ πυκνοὺς πυροβολισμοὺς, ἔφτασε στὸ στρατηγεῖο τοῦ Ὀθωμανοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἐμπροσθοφυλακῆς Σεϊφουλὰχ πασά. Ἐκεῖ τοῦ ἐπέδωσε ἀνεπίσημο τηλεγράφημα γιὰ ἀνακωχὴ, διασπείροντας τὴν φήμη ὅτι ἔληξε ὁ πόλεμος. Αὐτὸ κατεύνασε τὰ πνεύματα καὶ ἔδωσε τὸν χρόνο ὥστε νὰ φτάσει τὸ ἐπίσημο μήνυμα. Τὸ σχετικὸ πρωτόκολλο ὑπογράφτηκε στὸ χωριὸ Ταράτσα τῆς Λαμίας στὶς 8 Μαΐου 1897, μὲ τοὺς Ὀθωμανοὺς νὰ ἔχουν ἀνακαταλάβει ὅλη τὴν Θεσσαλία.

Οἱ ἀπώλειες γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πλευρὰ ἦταν 672 νεκροί. 2.383 τραυματίες καὶ 252 αἰχμάλωτοι καὶ γιὰ τὴν τουρκικὴ 1.111 νεκροί. 3.238 τραυματίες καὶ 15 αἰχμάλωτοι.

(Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Χρήστου Τσουτσουλόπουλου,μέ θέμα: «Ο ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 1897 – Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΟΜΟΚΟΥ»,στόν δῆμο Δομοκοῦ)

Διαβᾶστε καί:

1. Οἱ Ὀθωμανοί,πρό τῶν πυλῶν τῆς Λαμίας
2. Λγός ΤΣΑΛΤΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,ἕνας ξεχασμένος Ἥρως

Advertisements

About ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΕΝΕΕΥΣ

*...ἡ καλουμένη Τενέα. οἱ δὲ ἄνθρωποί φασιν οἱ ταύτῃ Τρῶες εἶναι, αἰχμάλωτοι δὲ ὑπὸ Ἑλλήνων ἐκ Τενέδου γενόμενοι...*
This entry was posted in ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚ. ΠΟΛΕΜΟΣ 1897, ΘΕΣΣΑΛΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ, ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ. Bookmark the permalink.