Περί της 21ης Απριλίου….. α΄ μέρος

https://galanoleykoblog.files.wordpress.com/2015/04/fbc7e-papadopoulos.png?w=264&h=404«Μηδενί δίκην δικάσεις πρίν αμφί μύθοιν ακούσεις.» (Φωκυλίδης 6ος π.Χ)
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ οπαδοί ανελεύθερων και ολοκληρωτικών καθεστώτων με την εξευτελιστική διαχρονικώς εξαίρεσι των εκνόμων κομμουνιστικών κομμάτων και των παραφυάδων τους, που προετοιμάζονται, επαγγέλλονται , μάχονται, ζουν καθημερινώς για την επιβολή της «επαναστασης» όπως την διαδηλώνουν ξεκάθαρα στο καταστατικό και τα συνέδρια του, αλλά και με την καθημερινή βία που ασκούν..

Υπ αυτή την έννοια η αναφορά στο καθεστώς της 21ης Απριλίου είναι επετειακή ώστε όλοι να έχουν επίγνωσι των λαθών και των εμπειριών του παρελθόντος, και την δικαία άποψι επιμερισμού ευθυνών σε όλους – ιδίως εκείνων που παραμένουν στο απυρόβλητο και εμφανίζονται,παρουσιάζονται ως το απαύγασμα της Δημοκρατίας – για να σταθμίσουμε τις ευθύνες μας στο παρόν και το μέλλον και,

Τελος διότι η αλήθεια, δεν είναι το μονοπώλιο των αριστερό-κρατούμενων ΜΜΕ..

Τα γεγονότα:

1. Το καθεστώς των συνταγματαρχών διήρκεσε 6 χρόνια και 8 μήνες σε δύο φάσεις (από 21/4/1967 έως 25/11/1973 και 25/11/1973 έως 23/7/1974). Την εξουσίαν παρέδωσε θεληματικώς σε πολιτική κυβέρνηση, χωρίς να ανατραπή. Αλλά με την αυτοκατάλυσή του, δυστυχώς αναλώσει της Βορείου Κύπρου. Μαλιστα τον μονομερώς και με δημοσιογραφική προπέτειαν αποκληθέντα «Εθνάρχην» Καραμανλήν, ώρκισεν ο στρατιωτικός (του αυτοκαταλυθέντος καθεστώτος) Πρόεδρος, Στρατηγός Φαίδων Γκυζίκης.

Κατά γενικήν παραδοχήν, αλλά και εκ των καίριων στόχων της δράσεως των κρινόμενοι, ουσιαστικώς δύο υπήρξαν οι αυθεντικοί, πραγματικώς αντιστασιακοί, πέραν του κου Σημίτη και των ομοίων του με τις κροτίδες των. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, που με κίνδυνο της ζωής του, προσπάθησε να δολοφονήσει τον Γ. Παπαδόπουλο. Αλλά αποτυχών συνελήφθη αμέσως και τελικώς αμνηστευθείς έτυχεν χάριτος την 21.8.1973 οτε απεφυλακίσθη. Αφ’ ετέρου δε, ο τέως Βασιλεύς Κωνσταντίνος , ο οποίος «επέτυχε» να απωλέση τον θρόνο του με το αποτυχόν κίνημα της 13/12/1967 αλλά και της μετέπειτα εμπλοκής του ονόματός του (όχι της συμμετοχής του την οποίαν διέψευσεν) στο κίνημα του Ναυτικού και την ανταρσία του πολεμικού Α/Τ Βέλος.

2. ιστορικώς αληθές είναι ότι το καθεστώς επεκράτησεν πλήρως. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, ολα τα ξένα κράτη, και κατ’ εξοχήν τα τέως κομμουνιστικά, ενομιμοποίησαν το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967, συνειργάσθησαν διπλωματικώς εμπορικώς, οικονομικώς αλλά και ανέπτυξαν τις καλύτερες δυνατές σχέσεις. Συνήψαν διεθνείς συμβάσεις που εξηκολούθησαν υφιστάμενες και απο τις κυβερνήσεις της μεταπολιτεύσεως. Ο συνταγματάρχης Ν. Μακαρέζος επεσκέφθη την Κίνα και συναντήθη με τον πρόεδρο της Κίνας Τσού εν Λάι (22/5/1973) ενώ ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον, εδέχθη τον Ταξίαρχον Παττακόν στον Λευκόν οίκον. Στο εσωτερικό της χώρας όλοι οι θεσμικοί φορείς και όργανα απεδέχθησαν και λειτούργησαν με την νέα κατάστασι. Τα δικαστήρια, οι Δημόσιες υπηρεσίες (θεαματικώς και ουσιωδώς καλλίτερα, όπως θυμούνται οι παλαιότεροι και αφηγούνται στους νεωτέρους)

3. Βεβαίως στην πολύ-διάρροια των μονολιθικών μονότονων ταυτόσημων επαναλήψεων των «ιστορικών και εκπαιδευτικών» των Μέσων Ενημερώσεως των Μαζών, η Ιστορία δεν έχει πη τον τελικό της λόγο.Ούτε για τα επιτεύγματα ούτε για τα λάθη, ούτε για την εκ της εκτραχυνθεισης καταστάσεως υπαγορευθείσα νομοτελειακώς έλευσι του στρατιωτικού καθεστώτος. Μολονότι οι αμείλικτοι αριθμοί ίσως βοηθούσαν να περιορισθούν οι αυταπάτες και το διαζύγιο με την λογική. Αρκεί να θυμίσουμε, ότι το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος από 713 εκατομ. $ US που ήτο το 1970, σκαρφάλωσε στα 5,2 δις $ US το 1981, πέταξε στα 20,6 το 1990 ενώ ήδη υπερβαίνει τα 300 δις δολλάρια παρά τον πακτωλό της υπέρ-εκατοντάδας των δις ευρώ που εισέρευσε ως κοινοτική βοήθεια. Απογοήτευση διακατέχει κάθε εργαζόμενο, για την δραματική, άνευ προοπτικής οικονομική κατάσταση της Ελλάδος. Τρόμος φόβος για το μέλλον, αηδία για το καθημερινό αίσχος, ντροπή για το κοινοβούλιο και τους χαλκευτές υβριστές της δημοκρατίας και της ιστορίας μας, αλλά και τους τραγικώς ανεπαρκείς «εθνοπατέρες»…

4. Κι ενώ σήμερα οι Μαύρες Ελπίδες των Ελλήνων είναι η διάσωσι της χώρας με την υπαγωγή της στο Δ.Ν.Τ

Τότε… Το 1971 και το 1972 ετιμήθη με το βραβείο «Οσκαρ» των Οικονομικών Τάιμς του Λονδίνου, για την καλύτερη καθολική της, οικονομική επίδοση σε όλους τους τομείς και την επίτευξι ρυθμού αναπτύξεως 8,12% . Το ΤΕΕ στά δελτία του 1548, 1549 περιγράφει το κανάλι του Μόρνου, που υδροδοτεί την Αθήνα, όπου σήμερα διαβιοί ο μισός πληθυσμός της Ελλάδος και εξασφαλίζει – με μηδαμινή δαπάνη – νερό στα εκατομμύρια των Αθηναίων.Το χαρακτήριζε ως «το μεγαλύτερο τεχνικό έργο που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Επίτευγμα από τα συνθετώτερα που υπάρχουν στην Ευρώπη. Ένας υδάτινος αγωγός μήκους 190 χλμ. αποτελούμενος από σίφωνες, σήραγγες και διώρυγες, χωρίς την κατανάλωση ενεργείας..» Και κατέληγε «Η απόφαση για τον Μόρνο ελήφθη τον Μάιο του 1967 και οι εργασίες κατασκευής του ήρχισαν τον 1969..». Οι αγρότες είναι μάλλον δύσκολο να έχουν λησμονήσει την διαγραφή των αγροτικών χρεών, που εχαρίσθησαν απο το στρατιωτικό καθεστώς (ενέργεια τόσο αδιανόητη με τα σημερινά δεδομένα της οικονομίας μας).
Ενώ οι παλαιότεροι τεχνικοί θυμούνται ότι, το πολυθρύλητο έργο «Εγνατία οδός» είχε αναληφθή από Κοινοπραξία 28 ελληνικών τεχνικών εταιρειών (που αποτελούσε το 80% του τεχνικού δυναμικού της Ελλάδος τότε). Με ημερομηνία περατώσεως την 31/12/1976. Αν δεν διεκόπτετο από την μεταπολιτευτική κυβέρνησι Καραμανλή, η οποία παρέπεμψε το θέμα στη Δικαιοσύνη για την διενέργεια ανακρίσεων, την έρευνα τυχόν ατασθαλιών και την άσκηση διώξεως εναντίον των ενεχομένων στην διαπραγμάτευση και υπογραφή των συμβάσεων. Το φθινόπωρο του 1979, μετά από πενταετή εξονυχιστική δικαστική έρευνα, εξεδόθη αθωωτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών με επαινετικά σχόλια για την «χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος»…

Επίλογος :

Αυτά βέβαια, μολονότι παντελώς επιμελώς διαχρονικώς και με δειλία αποσιωπούμενα, είναι όλα γνωστά. Τα συζητούν στα ταξί τους οι ταξιτζήδες , τα αναλύουν στα κουρεία οι μπαρμπέρηδες. Όπως η ανατροπή της κυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου – Σ. Μαρκεζίνη, λόγω της αρνήσεως της, να επιτρέψη τον ελλιμενισμό του 6ου στόλου στην Ελευσίνα και την χρήση της αεροπορικής βάσεως στη Σούδα, κατά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, τον Σεπτέμβριο του 1973. Η ανάληψις της εξουσίας, από το απρόσωπο καθεστώς Ιωαννίδη με τα μεθοδευμένα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και τέλος η αυτοκατάλυσις του καθεστώτος με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Ενώ ο Φάκελλος της Κύπρου μυστηριωδώς (;) εξακολουθεί να παραμένει ερμητικώς κλειστός και οι ηθικοί αυτουργοί της Εθνικής συμφοράς, προστατευμένοι….
Σήμερα (Απριλιος 2010) 43 χρόνια μετά από την 21η Απριλίου 1967, ακούγονται πάντα μόνο οι συκοφαντίες και τα ψεύδη. Η Μία και Μοναδική άποψι των στρατευμένων στα Μέσα Αποβλακώσεως, που πρέπει σώνει και καλά , αυτή η δική τους, η μονομερής άποψις, η δ ιαστρέβλωμένη αλήθεια, να είναι και η κοινή γνώμη όλων μας.

Όμως η σημερινή κατάντια της Χώρας μας αποδεικνύει ότι τα παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα..και ότι η Δημοκρατία μας εξακολουθεί να αυτοαναλύεται.

Ιάσων
thermopilai

arisdeslis

Advertisements
This entry was posted in ΕΠΕΤΕΙΟΣ and tagged . Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο Περί της 21ης Απριλίου….. α΄ μέρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s